Festiwal Filmów Historycznych i Wojennych

Festiwal Filmów Historycznych i Wojennych

Spotkaj nas w mediach społecznościowych

Goście tegorocznej edycji

Jerzy Hoffman

Reżyser filmowy. W roku 1959 dostał Złoty Krzyż Zasługi. W 1982 roku otrzymał dyplom Ministra Spraw Zagranicznych za zasługi w propagowaniu kultury polskiej za granicą (za rok 1981). W 1983 został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. Od 1983 do 1987 roku był wiceprezesem ZG SFP, a w latach 1987-1989 członkiem Komitetu Kinematografii. W 1988 roku nadano mu tytuł honorowy Rady Państwa – „Zasłużony dla kultury polskiej”.

W roku 1999 na 29. Międzynarodowym Festiwalu Filmowym „Młodość” w Kijowie dostał honorową nagrodę za wkład w rozwój światowej kinematografii. W tym samym roku był nominowany do Polskiej Nagrody Filmowej w kategorii: Nagroda za osiągnięcia życia. Również w 1999 był nominowany do Nagrody Mediów „Niptel 99” za film „Ogniem i mieczem”. W tym samym roku został odznaczony Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski za wybitne zasługi dla kultury polskiej – za osiągnięcia w pracy twórczej i artystycznej. 12 lutego 2004 odsłonięto gwiazdę Hoffmana w Alei Gwiazd na ulicy Piotrkowskiej w Łodzi. W roku 2000 otrzymał „Super Wiktora 99” za całokształt twórczości.

Na 28. FPFF w 2003 roku w Gdyni został wyróżniony nagrodą dodatkową Jury za upór i determinację w tworzeniu wielkich dzieł historycznych. W 2005 otrzymał doroczną nagrodę Ministra Kultury w dziedzinie filmu. Również w 2005 roku został odznaczony medalem „Zasłużony Kulturze – Gloria Artis”. W 2006 roku otrzymał nagrodę specjalną „Złote Spinki” przyznaną podczas uroczystości „Telekamer”. Również w 2006 roku dostał Polską Nagrodę Filmową „Orzeł” w kategorii: Nagroda za Osiągnięcia Życia za rok 2005. W 2008 roku otrzymał Nagrodę Honorową Fundacji Kultury Duchowej Pogranicza za propagowanie dialogu międzykulturowego na 9. Międzynarodowych Dniach Filmu Dokumentalnego „Rozstaje Europy” w Lublinie. W 2009 roku na 34. FPFF w Gdyni otrzymał „Platynowe Lwy” za całokształt twórczości.

Hoffman debiutował w roku 1954 realizując wspólnie z Edwardem Skórzewskim film dokumentalny „Czy jesteś wśród nich?”. Był to początek ich dziesięcioletniej współpracy. Do roku 1965 zrealizowali dwadzieścia siedem filmów dokumentalnych i trzy fabularne. Filmy dokumentalne Hoffmana i Skórzewskiego zdobyły liczne nagrody między innymi w Oberhausen, Krakowie, Wenecji, Moskwie i Mannheim. Debiut fabularny tej spółki reżyserskiej to komedia satyryczna „Gangsterzy i filantropi”. 

Pierwszym samodzielnym obrazem Hoffmana był zrealizowany dla telewizji „Ojciec”. Następny film – „Pan Wołodyjowski” rozpoczyna w życiu reżysera nową epokę realizacji wielkich widowisk filmowych. Film wszedł na ekrany w roku 1969. Następnymi filmami („Potop”, „Trędowata”, „Znachor” i in.) udowodnił Hoffman swoje zamiłowanie do form kina popularnego, adresowanego do najszerszej publiczności, które jednak wykracza często poza funkcje rozrywkowe w potocznym znaczeniu tego słowa. W 1999 roku na ekrany kin wszedł film „Ogniem i mieczem”, zdobywając ogromną, wielomilionową widownię. W roku 2003 Hoffman zrealizował film „Stara Baśń”.

W 2004 roku Hoffman rozpoczął realizację (bardzo skromnymi środkami) czteroodcinkowego filmu dokumentalnego „Ukraina – narodziny narodu”. W 2011 roku Hoffman znów stanął za kamerą, by stworzyć kolejny widowiskowy fresk o polskiej historii: „1920: Bitwa Warszawska”.

Krzysztof Kowalewski

(ur. 20 marca 1937 w Warszawie) – polski aktor filmowy, telewizyjny, teatralny i radiowy. Znany głównie z licznych ról komediowych. Na filmowym ekranie zadebiutował w 1960 w filmie Aleksandra Forda Krzyżacy, do dziś wystąpił w około 120 filmach i serialach telewizyjnych. Zagrał ponad tysiąc ról w Teatrze Polskiego Radia. Wieloletni wykładowca PWST w Warszawie.
W 1955 ukończył stołeczne XIV Liceum Ogólnokształcące im. Stanisława Staszica, następnie dostał się do Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej, którą ukończył w 1960. Na dyplomie muzycznym wykonał utwór „Ach Ludwiko” do słów Juliana Tuwima.
W tym samym roku zadebiutował jako aktor epizodyczny w Krzyżakach Aleksandra Forda. W marcu 1961 wystąpił po raz pierwszy na deskach Teatru Dramatycznego, z którym był związany do 1962. W latach 70. i 80. wystąpił m.in. w filmach wojennych Witolda Lesiewicza Kwiecień (1961) oraz Miejsce dla jednego (1965), kryminale Janusza Nasfetera Zbrodniarz i panna (1963), filmach Janusza Majewskiego Urząd (1969), Zbrodniarz, który ukradł zbrodnię (1969) oraz C.K. Dezerterzy (1985), serialu wojennym Janusza Morgensterna „Kolumbowie” (1970) czy komedii Jerzego Stefana Stawińskiego Godzina szczytu (1973).
Kowalewski często występował w filmach Stanisława Barei. W filmie Nie ma róży bez ognia (1974) zagrał milicjanta. W 1976 roku pojawił się w Brunecie wieczorową porą wcielił się w rolę Michała Romana. W 1978 w Co mi zrobisz, jak mnie złapiesz grał Tadeusza Krzakoskiego, dyrektora „Pol-Pimu”, natomiast w Misiu (1981) – Jana Hochwandera , kierownika produkcji filmu Ostatnia paróweczka hrabiego Barry Kenta.

Aktor teatrów: Klasycznego, Dramatycznego, Polskiego, Studenckiego Teatru Satyryków, Rozmaitości, Kwadrat oraz Teatru Współczesnego w Warszawie (od 1977).

Od lat związany z Teatrem Polskiego Radia. Dyrektor tegoż, Janusz Kukuła, przyznaje, że Krzysztof Kowalewski jest jego ulubionym (radiowym) aktorem. Kowalewski znany jest radiosłuchaczom przede wszystkim za sprawą głównej roli w słuchowisku „Kocham pana, panie Sułku”, emitowanym na antenie Programu Trzeciego Polskiego Radia. 29 lutego 2012, niedługo przed 75 urodzinami aktora, Program Trzeci Polskiego Radia zorganizował benefis Krzysztofa Kowalewskiego. Wydarzenie było emitowane na żywo na antenie rozgłośni.

Paweł Małaszyński

(ur. 26 czerwca 1976 w Szczecinku) – polski aktor teatralny i filmowy oraz wokalista. Ukończył PWST we Wrocławiu. Uczył się także w studiu L’Art w Krakowie.

28 października 2003 debiutował podwójną rolą Trufaldina i Arlekina w Sługach dwóch panów Carla Goldoniego w reżyserii Waldemara Matuszewskiego w Teatrze Kwadrat. Na dużym ekranie zadebiutował rolą Marcina Kruka w filmie Świadek Koronny. Wystąpił także m.in. w Magdzie M., Oficerze, Oficerach, Twarzą w twarz, Katyniu i Skrzydlatych Świniach.
W 2004 założył zespół Cochise, w którym jest wokalistą i autorem tekstów. Wspólnie z zespołem nagrał 3 płyty (1 EP i 2 LP).
Paweł Deląg – polski aktor filmowy, telewizyjny i teatralny. W 1993 r. ukończył PWST w Krakowie.
Na deskach teatralnych zadebiutował rolą zbójnika Łamagi w Teatrze Powszechnym im. Zygmunta Hübnera w spektaklu Na szkle malowane (premiera: 2 lipca 1993). Występował potem w teatrach warszawskich: Na Woli (1995) i Sceny Prezentacje (1994) oraz Teatrze im. Stefana Żeromskiego w Kielcach (1993). W latach 1995-1997 związał się z wrocławskim Teatrem Współczesnym im. Edmunda Wiercińskiego.

Na dużym ekranie pojawił się po raz pierwszy w niewielkiej roli Dolka Horowitza, serbskiego uchodźcy w dramacie wojennym Stevena Spielberga Lista Schindlera. Zagrał Biedronę w filmie sensacyjnym Młode wilki (1995), wkrótce potem wcielił się w postać antropologa w filmie Andrzeja Żuławskiego Szamanka (1996). W 1997 roku wystąpił w pięciu produkcjach kinowych: Ciemnej strona Wenus Radosława Piwowarskiego, Kilerze Juliusza Machulskiego, Królowej złodziei (Marion du Faouët − chef des voleurs), Kochaj i rób co chcesz i Młodych wilkach 1/2.

Zagrał postać Jarka Psikuty w komedii sensacyjnej Chłopaki nie płaczą (2000). Bogusław Linda powierzył mu rolę Kochanego, kochanka Violi w filmie Sezon na leszcza (2000). Kolejnym zawodowym wyzwaniem była postać Marka Winicjusza w kinowej i telewizyjnej ekranizacji powieści Henryka Sienkiewicza Quo Vadis? (2001). 

Od 2008 regularnie pojawia się w filmach produkowanych za wschodnią granicą (W czerwcu 1941, Snajper. Broń odwetu, Klucz Salamandry).

Andrzej Grabowski

Polski aktor filmowy, teatralny, kabaretowy i telewizyjny, stand-uper oraz wokalista.
W 1974 r. ukończył PWST w Krakowie, niedługo później zaś rozpoczął pracę aktorską na deskach Teatru im. Juliusza Słowackiego w Krakowie, z którym związany był przez wiele następnych lat. Pierwszy sukces osiągnął dzięki roli w spektaklu „Przepraszam, czy tu biją” (Tarnowski Teatr im. Ludwika Solskiego, reż. Ryszard Smożewski, 1976), za którą otrzymał Nagrodę Młodych Stowarzyszenia Polskich Artystów Teatru i Filmu (SPATiF-u). Za swe role teatralne otrzymał wiele innych nagród i wyróżnień. Niejednokrotnie występował wspólnie ze swoim bratem Mikołajem Grabowskim (również aktorem i reżyserem). Zasłynął również jako konferansjer i kabareciarz.

Na dużym ekranie zadebiutował już w czasie studiów w filmie Odejścia, powroty, przez wiele lat jednak obsadzano go jedynie w rolach epizodycznych bądź drugoplanowych. W 1989 zagrał swoją pierwszą większą rolę w filmie Feliksa Falka Kapitał, czyli jak zrobić pieniądze w Polsce, gdzie wcielił się w postać Stefana Sapiei. Kolejną ważną rolą była kreacja Andrzeja Jurewicza, ojca głównej bohaterki serialu Telewizji Polskiej pt. Boża podszewka (1997) w reżyserii Izabelli Cywińskiej. Szczególną popularność Andrzej Grabowski zawdzięcza roli Ferdynanda Kiepskiego w telewizyjnym serialu komediowym Świat według Kiepskich.

W ostatnich latach Andrzej Grabowski wystąpił w 30 spektaklach Teatru Telewizji, m. in. w Co nie jest snem reżyserii Krzysztofa Zaleskiego. Użyczył również swojego głosu w kilku filmach animowanych. m.in. w produkcjach Walta Disneya: Mój brat niedźwiedź, Kurczak Mały, Toy Story 3 i Merida waleczna. W serialu TVP Pitbull wcielił się w rolę policjanta o pseudonimie „Gebels”.

Arkadiusz Tomiak

Polski operator filmowy. W 2013 jako pierwszy otrzymał nagrodę Stowarzyszenia Autorów Zdjęć Filmowych za zdjęcia do filmu „Obława” – najbardziej prestiżowe wyróżnienie przyznawane przez polskich operatorów filmowych.

Urodzony w 1969 r. w Koszalinie. W 1995 roku ukończył studia na Wydziale Operatorskim w PWSFTViT w Łodzi. Uważany za jednego z najbardziej utalentowanych i najciekawszych polskich operatorów. Jako samodzielny filmowiec zadebiutował w filmie „Przystań” Jana Hryniaka.  Autor zdjęć do takich filmów jak: „Cisza” Michała Rosy, „Zero” w reżyserii Pawła Borowskiego i „Enen” Feliksa Falka. Pracował również przy międzynarodowych produkcjach, m.in. „Within the Whirlwind” w reżyserii Marleen Gorris (zdobywczyni Oskara za film „Antonia’s Line” w 1996 roku).  W 2000 r. został nagrodzony za najlepsze zdjęcia w filmie Jana Jakuba Kolskiego „Daleko od okna” na 25-tym Gdynia Film Festival- był jednym z najmłodszych operatorów, który otrzymał tą nagrodę. W 2006 roku na tym samym festiwalu wyróżniono go przyznając nagrodę za zdjęcia do filmu „Statyści” Michała Kwiecińskiego i „Palimpsest” Konrada Niewolskiego. Kilkakrotnie nominowany i nagradzany Polską Nagrodą Filmową Orłem za zdjęcia do filmów „Daleko od okna”, „Cisza”, „Symetria” , „Palimpsest” i „Karbala”.

 

Michał Sobociński

Urodzony 10 sierpnia 1987 r. w Łodzi. Absolwent Wydziału Operatorskiego Szkoły Filmowej w Łodzi. Pracę jako operator kamery rozpoczął w 2007 – jego etiuda fabularna „Ojciec” nagrodzona została „Brązową Kijanką” w Konkursie Etiud Studenckich oraz Wyróżnieniem Specjalnym Panavision im. D. Samuelsona dla Najlepszej Etiudy Szkolnej Międzynarodowego Festiwalu Sztuki Autorów Zdjęć Filmowych „Plus Camerimage” (2007).

Od tamtej pory stał za kamerą przy ponad trzydziestu projektach fabularnych, serialach i filmach dokumentalnych w Polsce i za granicą, pracując m. in. na planie filmów: „Konwój”, „Sztuka kochania. Historia Michaliny Wisłockiej”, „Belle epoque”, „Bogowie”, „Miasto 44”, „Carte Blanche”, „Pod mocnym Aniołem”, „Drogówka”, „Papusza”, „Miłość”, „1920 Bitwa Warszawska”, „Wenecja”, seriali: „Wataha” i „Bez tajemnic”, czy brytyjsko-francuskiej produkcji „The Tunnel”. Jest autorem zdjęć do filmów „Ojciec”, „Warsaw by night”, „Kamczatka”, serialu „Prawo Agaty” i dwóch filmów dokumentalnych. Za zdjęcia do filmu „Kamczatka” otrzymał nagrodę im. Andrzeja Munka: „za poruszające przełożenie uczuć bohaterów na język obrazów. Za umiejętność postawienia kamery w miejscach, które otwierają nam drogę do ich wewnętrznego świata. A także za wydobycie ciemności z losu głównego bohatera i uczynienie jej wizualnym bohaterem filmu.”

W 2017 roku premierę mają najnowsze produkcje ze zdjęciami Michała: „Konwój” w reżyserii Macieja Żaka, „Sztuka kochania. Historia Michaliny Wisłockiej” w reżyserii Marii Sadowskiej oraz serial „Belle epoque” w reżyserii Michała Gazdy. Pochodzi z rodziny wybitnych operatorów – jest wnukiem Witolda Sobocińskiego, synem Piotra Sobocińskiego m.in. nominowanego do Oscara za zdjęcia do filmu „Trzy kolory. Czerwony” Kieślowskiego i bratem Piotra Sobocińskiego Jr.

Mikołaj Pokromski

Mikołaj Pokromski urodził się w Gdańsku w 1977 roku. Jego długa edukacja na kierunkach zarzadzania i logistyki została zwieńczona tytułem MBA oraz dwuletnimi studiami Masterclass na Akademii Filmowej w Ludwigsburgu i La Fémis w Paryżu na wydziale Produkcji Międzynarodowej.

Mikołaj Pokromski produkował w ostatnich latach zarówno filmy dokumentalne jak i fabularne. Jednak to dzięki międzynarodowym sukcesom jego produkcji dokumentalnych Pokromski Studio, którego jest Dyrektorem Zarządzającym, rozpoczęło także produkcję filmów fabularnych, a pozycja rynkowa firmy pozwala na wybór szczególnie wartościowych projektów o znaczącym potencjale międzynarodowym realizowanych przez wiodących twórców w kraju i za granicą.
Mikolaj Pokromski jest członkiem Polskiej-, Niemieckiej- oraz Europejskiej Akademii Filmowej

Mikolaj Pokromski was born 1977 in Gdańsk/Poland. His long education in business finished in Master class of German-French Film Academy at Film Academy in Baden-Württemberg and La Fémis – Paris, which he graduated as a Master in International Film Production.

Mikolaj Pokromski has produced in the last few years both documentary and feature films, although its activity started in the documentary field. Due to the international succes of the documentaries Mikolaj Pokromski and his poduction company Pokromski Studio have moved on to producing full lenght feature films also, and currently holds a position in the Polish market which allows him to hand-pick the projects he works on. These projects are few and far between and created by the leading talent in the country and out of it. A careful and planned selection of projects allows Mikolaj Pokromski a full focus and dedication from an early development phase. Most of these are international co-productions and all are intended for international audiences.
Since 2012 Mikolaj Pokromski is a member of German- and European Film Academy

Marcin Borchardt

Scenarzysta, reżyser, filmoznawca. Autor filmów dokumentalnych, reklam, wideoklipów, programów telewizyjnych. Wykładowca estetyki krótkiego filmu fabularnego w Gdyńskiej Szkole Filmowej, kina awangardowego, eksperymentalnego i współczesnej dokumentalistyki na Uniwersytecie Gdańskim. Autor monografii „Awangarda muzyki XX wieku. Przewodnik dla początkujących” (2014)

Rafael Lewandowski

Urodził się w 1969 roku w polsko-francuskiej rodzinie. Jako nastolatek, reżyserował filmy amatorskie. Absolwent paryskiej Sorbony (Wydział Studiów Kinematograficznych) oraz Wydziału Reżyserii francuskiej szkoły filmowej LA FEMIS. Pracował jako asystent na planach filmów fabularnych, reklamowych i telewizyjnych. Po kilku krótkometrażowych fabułach („Dzień Końca Lata”, „Ranch w Nevadzie”, „Motor”) wyreżyserował filmy dokumentalne (m. in. „Cela”, „Cień na duszy”, „Przesłuchania”, „Piosenka życie”, „Minkowski | Saga”).

Dla fundacji Stevena Spielberga „Survivors of the Shoah” Sfilmował we Francji ponad 80 relacji osób, które przeżyły holokaust. Jest również autorem kilka dokumentów o kreacji artystycznej („W cieniu Don Giovanniego”, „Po drugiej stronie płótna”, „Sztuka milczenia”). Jego dokumenty były pokazane i nagradzane na wielu festiwalach (Cinema du Reel, New documentaries – MOMA, Entrevues, Amascultura, DocReview, ERA Nowe Horyzonty, One World, itd.). W 2010 roku Rafael wyreżyserował swój debiut fabularny „Kret” z Borysem Szycem, Marianem Dziędzielem i Wojciechem Pszoniakiem w rolach głównych. Film miał premierę na 36. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni (nagroda za najlepszą rolę drugoplanową dla Mariana Dziędziela), a międzynarodową karierę rozpoczął na Festiwalu w Montrealu, gdzie nagrodę za rolę główną otrzymał Borys Szyc. W styczniu 2012 roku Rafael Lewandowski został laureatem Paszportu Polityki a w lutym 2015 roku został uhonorowany orderem Kawalera Sztuki i Literatury przez Francuskie Ministerstwo Kultury. Mieszka w Warszawie. Pracuje obecnie nad kolejnymi projektami fabularnymi i dokumentalnymi.

Fot. Agnieszka Kacprowska

Olga Bończyk

Polska aktorka teatralna, filmowa i wokalistka. Związana jest m.in. z teatrami: Piosenki we Wrocławiu; Rampa, Roma, Kamienica, Projekt Teatr Warszawa, teatrem impresaryjnym Ale! Teatr i Teatrem Capitol w Warszawie. Występuje nie tylko na deskach teatralnych, wraz z czołowymi polskimi jazzowymi muzykami koncertuje z autorskimi recitalami, m.in. „Piąta rano” i „Piosenki z klasą”.

Ukończyła wrocławską Państwową Szkołę Muzyczną I i II stopnia im. K. Szymanowskiego w klasie fortepianu. Absolwentka wydziału wokalno-aktorskiego Akademii Muzycznej we Wrocławiu. W 1999 roku wzięła udział w koncercie „Debiuty” podczas XXXVI Festiwalu Polskiej Piosenki w Opolu. W październiku 2006 r. została ambasadorem projektu „Dźwięki Marzeń” realizowanego przez Fundację Grupy TP.

Olga Borys

Polska aktorka, absolwentka PWSFTViT w Łodzi.
Występowała w teatrach: Studio, Komedia , Kwadrat, Scena Prezentacje w Warszawie i gościnnie na deskach Teatru im. J. Osterwy w Lublinie. Popularność przyniosła jej rola Zuzi Śnieżanki w popularnym serialu komediowym Lokatorzy.

Laura Ewa Łącz

Polska aktorka teatralna, filmowa i pisarka. Absolwentka PWST w oraz Uniwersytetu Warszawskiego (filologia polska). Na deskach teatru oficjalnie zadebiutowała rolą Kobiety w sztuce Ballada Łomżyńska Ernesta Brylla. W latach 1977 – 2000 występowała na deskach Teatru Polskiego w Warszawie. W roku 1983 otrzymała Nagrodę im. Zbyszka Cybulskiego.
Wystąpiła w kilkudziesięciu filmach kinowych, telewizyjnych, serialach, przedstawieniach teatralnych i Teatru Telewizji. Jest autorką książek dla dzieci, m.in. „Sekret czarnego łabędzia”, „Spełnione marzenia” oraz „Bajki i wiersze na cztery pory roku”.
Marcin Kwaśny – polski aktor teatralny, telewizyjny i filmowy, scenarzysta.
Absolwent warszawskiej PWST. Po ukończeniu szkoły został aktorem Teatru Kwadrat w Warszawie. Rozgłos zyskał dzięki roli Marcina Wilczyńskiego w filmie Rezerwat (2007), za którą odebrał nagrodę na XI Międzynarodowym Festiwalu Filmowym Golden Brig w Odessie, a jako współscenarzysta dostał nagrodę na V Nadbałtyckim Festiwalu Debiutów Filmowych w Swietłogorsku w Rosji (Baltic Debuts Film Festival).

Wraz z grupą przyjaciół stworzył fundację artystyczną Między Słowami. Jest współzałożycielem Teatru Praskiego, który we wrześniu 2008 roku rozpoczął swój pierwszy sezon teatralny.

Wojciech Majchrzak

–  ukończył PWST we Wrocławiu. 
Zadebiutował na małym ekranie w jednym z odcinków serialu TVP „Jest jak jest”. Występował w Teatrze Powszechnym w Łodzi, Teatrze Nowym w Łodzi, Teatrze Powszechnym im. Jana Kochanowskiego w Radomiu, Teatrze Ochoty, Teatrze Komedia w Warszawie. Zagrał w kilku produkcjach telewizyjnych, w tym rolę Wacława Szczygła, syna Róży i Czesława w serialu „Przeprowadzki”. Popularność przyniosła mu dopiero rola Leszka Nowaka, lekkoducha, mającego ciemną stronę charakteru w serialu „Na Wspólnej”. W  trzeciej i czwartej serii „Czasu honoru” gra  Krawca dowódcę Cichociemnych. W latach 2010-2014 grał w serialu wojennym Czas honoru (seria III, IV, V i VII) wcielając się w Tomasza Krawicza ps. Krawiec, dowódcę cichociemnych.

Mikołaj Krawczyk

– polski aktor telewizyjny, filmowy i teatralny, wokalista. Ukończył studia na Wydziale Aktorskim PWSFTviT w Łodzi.
Debiutował rolą pazia w sztuce Romeo i Julii Williama Szekspira na scenie Teatru im. Stefana Jaracza w Łodzi. Grał na scenie wrocławskiego Teatru Komedia oraz w warszawskim Teatrze Kamienica.
Zagrał w serialach „Klan”, „Pierwsza miłość” i „Przyjaciółki”. Jako wokalista współpracował z zespołem rockowym, Vintage, a od 2014 jest wokalistą zespołu Rockoholic.
Przemysław Cypryański– polski aktor teatralny, telewizyjny i filmowy.
Pasje aktorskie realizował w Studium Aktorskim przy Teatrze Żydowskim w Warszawie. Na scenie tego teatru występował w musicalu Skrzypek na dachu (2006). Na małym ekranie zadebiutował w telenoweli „Klan”. Występował również w serialu „M jak Miłość”. Na dużym ekranie zadebiutował rolą Marka, kolegi Małgosi w komedii romantycznej Ryszarda Zatorskiego Dlaczego nie! (2007).

Władysław Grzywna

– aktor teatralny, filmowy, telewizyjny; na początku swojej kariery przez wiele lat związany z Teatrem Syrena w Warszawie. Grał u boku m.in. Ireny Kwiatkowskiej, Hanki Bielickiej, Kazimierza Krukowskiego, Ludwika Sępolińskiego czy Kazimierza Brusikiewicza. Zagrał m.in. w spektaklach: „Dobry wojak Szwejk”, „Festiwal za 100 zł”, „Madame Sans-Gene”, „Seks i polityka”, „Bez seksu proszę”, „Taniec kogutów”, „Cafe „Pod Minogą”, „Książę i żebrak”, „Królowa przedmieścia”, „Warszawka (z) bawi się”, „Rozkoszna dziewczyna”, „Kubuś Puchatek”, „Biedny B.B.”.

Grał również w Teatrze Komedia, Teatrze Muzycznym Roma, Teatrze Wielkim – Operze Narodowej, Teatrze na Woli im. Tadeusza Łomnickiego. Znany z seriali oraz ról dubbingowych. Przez kilka lat był w zespole Kabaretu Olgi Lipińskiej. Znany z seriali: „Synowie”, „Daleko od noszy”, „Tygrysy Europy”, „Dwie strony medalu”, „Hotel 52”, „Halo Hans”.
Krzysztof Zbieranek – II Reżyser, reżyser obsady. Pracował m.in. przy takich filmach jak: „Ziarno prawdy”, „Baby są jakieś inne”, „Różyczka”, „Popiełuszko. Wolność jest w nas”, „Galerianki”, „Rewers”, „Rysa”, „Gry uliczne”, „Ogniem i mieczem”, „Quo vadis?”, „Stara Baśń”.

 

Stanisław Marek Łukasik

– filmowy konsultant historyczny, aktor; Pracował m.in. przy takich filmach jak: „Volta”, „Ambassada”, „Tajemnica Westerplatte”, „Esential Killing”, „Tajemnica twierdzy szyfrów”, „Historia Roja”.

 

 

Tomasz Bartczak

urodzony 23.03.1963 roku. Scenograf, Dekorator Wnętrz. Pracował min. przy takich filmach jak „Szczęście Świata”; „Fotograf”, „Daas”,”Dziura w głowie”. Laureat Złotego Lwa za scenografię do filmu „Szczęście Świata”.